Hoi! Mijn naam is Sylvie De Mey, maar ik word al heel mijn leven aangesproken als Syl. Ik ben 42 jaar en méga trotse mama van twee geweldige dochters, Anaïs & Olivia! Opgegroeid in de Kempen, waar mijn echtgenoot en ik een oud huisje met hart en ziel (en ook wel de gekende bloed, zweet en bijhorende tranen) omgebouwd hebben tot een mooie, gezellige woning. Ons 'witte huisje'.

Ik ben zo'n echte huismus die enorm geniet van gezellig vertoeven met vrienden en familie. Een glaasje wijn, een goed boek, dansen, sporten, lezen, wandelen en bijpraten (of liever: schaterlachen) met ieder die ik graag zie, horen bij mijn #grotegelukskes. Ik noem mezelf graag een sociale madame met pit, eentje die weet wat ze wil. Althans, dat 'weten' was niet altijd even gemakkelijk.

Na het behalen van mijn Bachelor ben ik het zakenleven ingedoken. Met veel passie heb ik diverse functies uitgeoefend, tot het moment dat mijn leven in één ruk stilstond. Mijn lieve echtgenoot (zoet) en papa van onze twee kleine kindjes overleed na een werkongeval. Het bestaat echt, de grond onder je voeten voelen wegzakken. Het bestaat écht, die roes waar je dan in terechtkomt. Het bestaat écht, de hel waar je dan ongewild door moet. Het bestaat allemaal, wat ze zeggen...

Alleen, ik had nooit gedacht dat het ons ging overkomen. Mijn echtgenoot, onze 2 dochtertjes en ik, wat een zalig team waren wij. Gelukkig zijn en #yolo zat verweven in het eerste deel van ons leven. En wat ben ik trots op alles wat hij me gegeven heeft, waar ik verder op kan bouwen in mijn tweede leven. Want zo is het, er is een leven voor en er is een leven na. En dat leven na, daar wil ik graag nog iets moois van maken.

Twee jaar na het verliezen van mijne zoet moest ik afscheid nemen van mijn mama. Zij was mijn rots, mijn beste vriendin, mijn alles! Na een moedige strijd van 4 jaar had het vieze kankerbeest gewonnen. Ook mijn mama moest ik laten gaan, weg naar die onbekende wereld. Ik weet nog dat ik toen opnieuw dacht: "Dit kan ik niet. Dit volgt elkaar te snel op". En toch, nooit gedacht dat ik dat ging kunnen zeggen, maar er bestaat een manier. Er bestaat geen pasklaar antwoord op, maar door zelf ontdekt te hebben dat het dus wél kan, ben ik meer dan ooit gepassioneerd om met ook met mensen op pad te gaan. Om iets te kunnen betekenen.

Deze passie en de interesse in de rouwcultuur is alleen maar gegroeid, toen ik wat later op een paar maanden tijd ook nog eens, na een lange zware maar vaak ook mooie rollercoaster, mijn vader en schoonvader moest afgeven. Het zo dichtbij beleven en afscheid nemen van dierbaren heeft me opnieuw heel wat inzichten gegeven, die ik liefst nooit had willen leren op deze manier, maar die ik wel koester om mee te pakken in het leven. Mijn eigen verlieservaringen hebben mijn leven helemaal veranderd. Het heeft me vooral doen stilstaan bij wat écht belangrijk is. Zo heb ik mogen ontdekken dat ik mijn hart moet volgen en vooral moet doen wat ik eigenlijk al mijn ganse leven wou doen; mensen écht helpen, in elke vorm van verlies dan ook.